Ek moet net met julle deel....
Ek was gister baie down...my vriendin waarmee ek werk toe en terug ry is ook nou swanger, sy het ook al 'n seuntjie. Met die gevolg - logies - met Jayden en die twee babas en haar seuntjie en baba gaan daar nie vir almal plek in die kar wees om rond te vervoer nie.
Sy vra toe gister hoe gaan ek maak met vervoer, en ek vra wat sy bedoel en sy antwoord my soos ek hier bo genoem het.
Dit het my baie gevang...want ons het net een voertuig...en ek moet altyd in iemand anders se oe kyk vir vervoer.
So met die gevolg, gistermiddag gaan bad ek vroeg, Jayden en DH het gou gery...en toe raak ek net emosioneel voor die Here.
Ek het gevra hoekom het hy juis my liggaan kom kies vir twee babas. Ons is finansieel nie so sterk nie, dit gaan 'n groot aanpassing wees, en Hy weet ons wil net die beste vir Jayden he, en nou vir die twee babas. Ek was net oorweldig deur als...en dis dalk iets wat moes gebeur het. Want deur almal se gelukwensings voel ek totaal en al alleen (ek weet DH en Jayden is daar)...ek het regtig net so 'n groot behoefte aan fellowship van mense...wat die pad saam met my gaan loop, my ondersteun en daar gaan wees sonder enige vrae om te help wanneer die tweeling daar is. Is ek selfsugtig om so iets te vra? Diep binne in my weet ek die Here het vir ons hierdie twee babas gegee omdat ons oorvloed liefde het, en dat dit met 'n doel gebeur het. Dis 'n moeilike pad wat gaan voorle, so ek gaan baie keer by julle kom afpak as dinge te veel raak...as julle nie omgee nie...
Ek voel vandag beter...ek is 'n tipiese "rooi" brein volgens ons breinprofiele...ek raak eers emosioneel oor 'n ding, dan begin dink ek hoe ek dit gaan beter maak/aanpak