Gesels saam op die pad na Swangerskap

Hi almal!

Lallie - Wat sal die vark makeer??? Die vermetelheid!! x skoon vies nou. Al wat ek vir jou kan se is als gebeur met n doel en ek glo hierdie sal jou lei na die beste FS vir jou en jou BFP. Dink aan jou my skat.

Hopeful - SOOOOOOO dankie vir die gedig dus bje pragtig!! Gee my sommer weer moed.

Clueless - Dankie dat j jou storie met ons kom deel het, dit gee mens weer moed om aan te gaan en bring weer hoop.

Naomi - Ek hoop van harte dus n BFP. FX.

Zarah - Ek dink aan jou vriendin.

Halo Bea en al die ander.

AFM - Het saterdag begin met die inofolic en ek is baie positief nadat ek dit gan google het.

Lekker aand

Liefde

M

Oe lalala - al die moomies is nou moerhoms.

Zarah - ek ovuleer mos glad nie en ek was al baie laat. Ek het die toets so 12:00 gedoen, ek het nog een wat ek more oggend gaan doen maar ek dink nie dit gaan juis verskil maak nie. Dr het mos gesê ek het nie gestim op 150mg Fertomid nie.

Ek het net besluit as AF opdaag gaan ek dr bel vir voorskrif vir Femara maar as AF nie opdaag nie dan vat ek 'n break.

Hi Clueless.
Dankie dat jy jou storie met ons deel. Dit maak my altyd opgewonde as ek sulke stories hoor. Geniet jou dogtertjie

Hallo dames!

Ek is nie op hierdie stadium TTC nie, maar ek lees gereeld hierdie gesprek en voel al of ek julle begin ken. Lalie jou post het my so kwaad gemaak dat ek nie langer kon "lurk" nie, ek moet net iets se.

Kortliks my storie: Ek het laasjaar na 4 jaar se TTC (ek is nou 36) swanger geraak en my dogtertjie is in Oktober gebore. Dit was eintlik so n skok, ons het heeltemal opgegee op kinders, en het besluit om nie die FT pad te volg nie as gevolg van die vreeslike emosionele "roller coaster". My swaer en sy vroutjie het dit gedoen en dit was baie swaar op hulle (n groot deel daarvan is dat hulle nie kommunikeer nie maar dit daar gelaat) en ons het net besluit dis nie vir ons nie. Februarie was so n besige maand vir ons, ons het elk omtrent 4 ure slaap per nag gekry en ons dood gewerk en ek het dr toe gegaan met wat ek gedink het is n blaasinfeksie. Ek sweer, ek en my man het seker net 1 keer daardie maand by BD uitgekom, en toe se die dokter vir my "Geluk mevrou, jy is 4 weke swanger"!! Jy kon my omslaan met n veertjie!! My dogtertjie is nou amper & maande oud, geen komplikasies met swangerskap, geboorte of baba nie. So.... in kort, dis nou my storie.

In elk geval, Lalie jou post het my so kwaad gemaak dat ek nie langer kon "lurk" nie, ek moet net iets se. Wie de h@l gee hom die reg om so iets te doen, en dit nog nie eers in persoon nie?!! LAlie, as ek reg onthou is jy nog net 26? Jy het nog so baie moontlikhede en tyd is aan jou kant, wie is hy om sommer so op te gee op jou?? Dit maak my so boos!!

Hier is baie baie goeie Fertiliteit Spesialiste in Jhb, n vriendin van my het op 46 swanger geraak laasjaar na IVF. Moenie opgee nie, en moenie dat hulle jou negatief maak nie!!

ai tog, Lalie, rits ek sommer ook nou 'n paar krag woordjies uit vir jou part dit is darem nie reg nie. hoop jy kry bitter vinnig 'n afspraak baie 'n die beste FS

Naomi, baie starkte daar. groot drukkie vir jou. mag jy baie inspirasie kry in die rus-maande

Zarah, baie sterkte daar. kyk, dit is seker die moeilikste ding om in so 'n emosionele toestand nog die manne se nukke ook te hanteer.

AFM, ek voel vandag darem weer soos 'n mens. ek het wel nog baie seer - gelukkig niks wat 'n pynpil nie kan uitsorteer nie nou sit en wonder ek net hoe die hele storie my siklus gaan beinvloed...
my liefste mansmens het nou so 'n positiewe houding oor die hele storie, so dit help nogal met die emosionele kant hiervan. het lekker vir hom gelag toe hy nou gistraand die kalender dophou en probeer uitwerk wanneer my AF moet kom dat hy kan beplan vir die volgende BD sessies

Julle ek het hierdie al gepost maar ek dink elke liewe een van ons het nodig om dit weer to hoor, te lees en ter harte te neem. Lief vir julle almal!!

There are women who become mothers without effort,
without thought,
without patience or loss,
and though they are good mothers and love their children,
I know that I will be better.

I will be better not because of genetics or money or because I have read more books,
but because I have struggled and toiled for this child.

I have longed and waited.
I have cried and prayed.
I have endured and planned over and over again.

Like most things in life, the people who truly have appreciation are those who have struggled to attain their dreams.

I will notice everything about my child.
I will take time to watch my child sleep,
explore,
and discover.
I will marvel at this miracle every day for the rest of my life.

I will be happy when I wake in the middle of the night to the sound of my child, knowing that I can comfort, hold, and feed him and that I am not waking to take another temperature, pop another pill, take another shot or cry tears of a broken dream.
My dream will be crying for me.

I count myself lucky in this sense; that God has given me this insight, this special vision with which I will look upon my child.

Whether I parent a child I actually give birth to or a child that God leads me to, I will not be careless with my love.

I will be a better mother for all that I have endured. I am a better wife, a better aunt, a better daughter, neighbor, friend, and sister because I have known pain.

I know disillusionment, as I have been betrayed by my own body. I have been tried by fire and hell that many never face, yet given time, I stood tall.

I have prevailed.
I have succeeded.
I have won.

So now, when others hurt around me, I do not run from their pain in order to save myself discomfort. I see it, mourn it, and join them in theirs.
I listen.
And even though I cannot make it better, I can make it less lonely.

I have learned the immense power of another hand holding tight to mine, of other eyes that moisten as they learn to accept the harsh truth when life is beyond hard.

I have learned a compassion that only comes by walking in those shoes. I have learned to appreciate life.

Yes, I will be a wonderful mother.

Wel Hopeful, dit is wat met my gebeur het. My GEWESE gynie fokus net op die voue wat babas pop en mense soos ons is n las. Ek weet nou nog nie WAT hy gedoen het met my LAP nie want toe die FS opereer was als n groot gemors! Ek onthou nog hoe ek elke maand vir follie scan gegaan het by gynie en gekla het dat ek myself amper dood bloei en dit raak net erger en al wat ek kry is n clomid voorskrif!

My man se nou 1 dag, besef ek dat ek geen simptome soos pyn en heavy bleeding voor my 1ste LAP gehad het nie? Al wat fout was was my spotting... So ja.. Elke hond kry sy dag