Re:Enige iemand sukses met vrugbaarheidspille?

Slakkie: Ek glo ook so.

Nou gaan ek eers vir 'n rukkie waai. Dinge begin besig raak hier by my!

Lekker oggend verder vir julle almal! Ek hoop die tuimeldroeer word afgelewer...die babatjies in almal se pensies skop dat dit bars....die ander beplan romantiese BD aande en die in die 2ww voel rustig en tevrede dat dit sal gebeur as dit moet.

Ek gaan gou vir my weer 'n IUI countdown ticker maak want ek gaan in Oktober!!!! Hoop nie DH stel my teleur nie!

Jooste ek sien dit so as dit nie moes gewees het nie sou daar nie mense gewees het wat slim genoeg is om mens te help nie!

Paisley
Ek dink jy is reg. Ek moet dalk net begin glo dat God my sal ontmoet waar ek is. Ek wens soms so vir 'n teken...iets wat vir my se....ja...jy't die regte FS gekies.....of ja...jy moet gaan vir 'n lap. Die rede waarom ek en my DH so lank gevat het om nou oor te gaan tot die stap, was omdat ons regtig vas geglo HET (dalk nogsteeds...ek weet nie lekker meer nie), dat dit op Sy tyd sal gebeur en ons moet net rustig wag. Maar nou begin ek so 'n angstigheid binne in my voel en voel ek met elke maand net meer desperaat. Ek dink ook nie dit is 'n goeie ding nie.

Maar okay...GENOEG gesulk!!!

Ek gaan die FS volgende week (Woensdag) sien (Sexy) en miskien moet ek hom net eers ontmoet en hoor wat hy se en bid dat God my hart sal oopmaak om te weet wat my daarna te doen staan. Stappie vir stappie.....

Ai Jooste....ek kan nie vir een oomblik myself indink hoe julle moet voel wat nog nie kinders het....net soos wat julle nie kan dink hoe ek moet voel na wat met my gebeur het.

Ons almal het vrae....en almal gee nice antwoorde en positiewe antwoorde en en en...maar op die ou einde sit jy nogsteeds met daai vrae.

Dis wat hierdie groepie so great en spesiaal maak...ons almal het vrae...ons almal het ons lag tye en ons huil tye....en ons almal ondersteun mekaar.

Ons het miskien nie die antwoorde nie, maar ons almal hier deel iets so spesiaal...en dit kan net van Bo af kom.

jooste - ai!! Dit was ook een van my grootste bekommernisse met kunsmatige bevrugtings - waar hou God se hand op, en waar begin my eie hand. Maar ek kan getuig en getuig dat dit steeds God was wat gemaak het dat die ou embyo implant en nou 'n gesonde 800gm klein klits is wat sterk groei.

Ek weet hoe moeilik dit is - want ons diagnose was aanvanklik invitro, maar ons het reggekom met IUI, want ons het regtig vir die Here gese ons sien nie kans om daai besluit te maak - hoeveel embryo;s plant jy in, wat maak jy met die "leftovers" ens nie. En hy het ons ontmoet WAAR ons was! En op die ouend, het ons die heeltyd gedink my man se swak sperme is die probleem - meanwhile was my progestoroon nie stabliel genoeg vir implanting nie!

So ja - God ontmoet jou - waar jy is! En hy ken jou moederhart, en weet waartoe jy instaat is.

xxxxxx

Dankie vir al julle positiwiteit. Ek is eintlik 'n BAIE positiewe mens. Net so tydens die AF visit, raak ek effens swartgallig.

Ek worstel juis nou met wat julle se. As my lewe dan reeds beplan is en uitgele is....moet ek dan nog gaan en verder spook en spartel met FS besoeke en charting en en en.... Want, op die ou einde van die dag weet net Een Man wanneer my tyd gaan kom vir 'n babatjie. Los ek dit dus net en glo maar dit sal eendag gebeur...of kan ek nou maar die saak 1/2 wil oorneem en operasies laat doen en IUI of IVF oorweeg. Ek hoor so baie van mense wat vir jare lank en duisende rande later...net sommer eensklaps swanger raak sonder hard probeer. Dit is natuurlik vreeslike motiverende stories, maar beteken dit dan nie dat alle mediese ingryping eintlik 'n nutelose oefening is nie??

Moet my nie verkeerd verstaan nie - ek is nie teen mediese prosedures nie, ek is baie pro mediese ingryping en glo God het ook dit in sy hande. Ek is net so onseker of ek hierdie mediese pad moet begin stap en of ek dit eerder moet los en aanvaar. Dan weer...ander kant van die muntstuk. As daar iets fout is en dit kan maklik uitgesort word....gaan ek my ewig verwyt as ek dit agterkom op 40 jr.
Ag.. ek is eintlik net so deurmekaar. En hoe nader my FS besoek kom, hoe meer op my senuwees raak ek. Dit voel regtig vir my of my lyf my gruwelooslik in die steek laat en ek haat daardie uit beheer gevoel waar iemand anders my nou gaan moet help om swanger te raak. Dit is mos veronderstel om baie natuurlik te wees!